تابستانی پر بار در کارنامه کانون بندر دیر رقم خورد.

تابستان با همه ی گرما و شر و شورش از راه میرسد و بوی شرجی اش تا دور دستها میرود. تا انتهای   ابی دریاوسرخی غروب زیبایش بر قله ی دلهای افتابی.

تابستان که از راه میرسد چشمان ما گامهای سرشار از انرژی کودکان و نوجوانان را می شمارد که فارغ از درس و مدرسه کانون را پر نشاط می سازند و هر کس رشته ای را دنبال می کند که می داند به ان علاقمند است و با ادامه دادن ان موفق می شود.

مرکز دیر نیز به پشتوانه حضور اعضاء کلاسهای مختلفی را برگزار نمود. کلاسهایی از قبیل نقاشی که با تکنیک های مختلف و در سطوح متفاوت سنی برگزار شد.کاردستی که با خلاقیت مربی توانمند و اعضاء اثار زیبایی با وسایل دور ریختنی -هسته میوه ها-گونی- صدفهای دریایی- کاغذ رنگی- تخم مرغ- سنگهاو......ساخته شد.در کلاس قران اعضاء ابتدا با قواعد اشنا و سپس قران را روخوانی می کردند.کلاس زبان انگلیسی اموزش در پایه های متفاوت بود که این کلاس در اولین سال شروع خود با استقبال کننده های زیادی روبرو شد  .کلاسهای شطرنج و ادبی از دیگر کلاسها بود که در کلاس ادبی کارگاههای شعر و داستان و طرحهای ادبی برای گروههای سنی مختلف اجراء شد.

به جز کلاسهای اموزشی برنامه های فرهنگی از قبیل شعر خوانی- قصه گویی -  روخوانی کتاب -نمایش فیلم- نمایش عروسکی- معرفی کتاب - معرفی شخصیت و....توسط مربیان اجرا گردید.

این کلاسها از اول تیر ماه و به مدت ۴۵ روز بود تا اعضاء بتوانند ازمسافرت های تفریحی تابستان بهره ببرند.کل تعداد شرکت کنندگان در کلاسها و فعالیتهای تابستانی ۳۰۰نفر بود که در پایان کلاسها به شرکت کنندگان موفق گواهی پایان دوره اعطا شد.

به اید طلوع فرداهایی بهتر و زیبا برای اینده سازن و مربیان پر تلاش کانون.

به مناسبت گرامی داشت هفته دولت و یاد و خاطره شهیدان رجایی و باهنرنمایشگاهی از اثار نقاشی و کاردستی اعضاءاز دوم شهریورماه به مدت ۱۰روز د رمرکز فرهنگی هنری دیر برپا شده است.در این نمایشگاه اثار نقاشی و کاردستی اعضا کودک و نوجوان با موضوعات مختلف به نمایش در امده است . علاقمندان جهت بازدید میتوانند از ساعت ۸تا۱۳ به کانون پرورش فکری دیر مراجعه نمایند.

اعضاء و مربیان مرکز دیر در ساعات اولیه صبح روز شنبه یکم شهریور که مصادف بود با اولین روز از ماه مبارک رمضان با جمع امدن درکنار هم در محیط کانون پس از وضو به تلاوت ایات کریمه قران مجید پرداختند و جزء اول ان را ختم کرده و به این ترتیب روز اول این ماه پر فیض را پاس داشتند.این مراسم هر روز از ساعت ۹ تا ۱۱صبح بر پا و تا اخر ماه مبارک رمضان ادامه خواهد داشت.

معمایی شگرف با پاسخی آسان

صحنه زندگی ما با خاطره‏هایی سرشار از گذشت و ایثار، گره خورده است. در اطراف ما، هنرمندانی هستند که عمری پروانه بودن را حتی با شرارت شمع و باغبانی را حتی با تلخی تیغ، عمیق زندگی کرده‏اند. آنان تمام شدن را به بهای ساختن و سوختن را به قیمت شادی بخشیدن اندوخته‏اند. اینکه کسی بتواند تا این حد، بی‏دریغ عشق بورزد و این‏گونه لبریز از سخاوت باشد، معمایی است شگرف با پاسخی آسان؛ قداست واژه‏ای به نام پدر. اوست که می‏تواند بی هیچ چشم‏داشت، این‏گونه چشمه زلال مهربانی باشد و جوهر گران‏مایه وجود را جاری جسم و جان فرزندانش سازد. اوست که می‏تواند این‏گونه ارزانْ عاطفه ارزانی کند. او بلندتر از ادراک واژه‏ها و فراتر از قامت سپاس‏های ماست. روزش مبارک.

یک خبر خوب!قابل توجه علاقمندان داستان نویس:کیهان بچه ها وصفحه ی جدید" شکلات"

      دوستان خوب نویسنده وشمایی که اهل نوشتن ومطالعه هستید،اگر اهل کارهای "طنز ولبخند "باشید،این خبرخوش را به شما می دهیم که: آقای "علی رضا حکمتی"-مربی مسوول مجتمع شماره یک/کرمانشاه-مسوول بخش صفحه ی طنز مجله ی کهن وقدیمی "کیهان بچه ها"-بنام "شکلات" هستند.

دراین صفحه از آثار طنزآقای "حکمتی"، برای کودکان ونوجوانان سراسر کشورعزیزمان -ایران-به چاپ می رسد.اگر دوست دارید که نوشته های طنز شما نیز دراین صفحه به چاپ برسد،می توانید خیلی زود دست به کار شوید ومطالبتان را با خط خوانا به نشانی مجله ی "کیهان بچه ها"(که در همه ی مراکز کانون موجوداست)بفرستید.یادتان نرودکه روی پاکت نامه حتما بخش "شکلات"را بنویسید.

امشب شب آرزوهاست...شبی که خیلی از آرزوها براورده می شه...

شبی که خیلی ها بعد از مدت ها سفره دلشونو واسه خدا باز می کنن...یه دل پر از غم...گناه...و شاید هم شادی… امشب باید آرزو کنیم...ولی چه آرزویی؟

 همون آرزوهای کوچیک و قشنگ روزای کودکیمون... ولی چرا فقط امشب...؟؟چرا فقط امشب باید بیدار موند,گریه کرد,نماز خوند و با خدا حرف بزنیمو درد و دل کنیم؟یعنی فردا شب خدا به حرفامون گوش نمی کنه؟

بیاین کاری کنیم که هر شب,شب آرزوها باشه... 

اولین جشنواره غذاهای محلی بمناسبت میلاد صدیقه کبری-فاطمه زهرا(س)و روز مادر صبح روز یکشنبه در کانون پرورش فکری دیر برگزار شد.در این مراسم معاون فرماندار-بخشدار-رئیس ارشاد-رئیس هواشناسی-نیروی انتظامی و...وتعدادی از مادران اعضاءحضور داشتند.پس از تلاوت قران و شعر خوانی دو نفر از اعضاء ادبی در وصف مادر اقای هاشمی معاون فرمانداری در خصوص زندگی گهربار حضرت زهرا(س)ونقش مادر در تربیت فرزندان و الگو گرفتن از این مادرنمونه سخنانی ایراد نمودندو ا زمربیان کانون که چنین برنامه ای تدارک دیده اند  تشکر و قدردانی نمودند.همچننین ایشان از حماسه حضور مردم در انتخابات۲۲خرداد سپاسگزاری کردند.                                                                                           داوران جشنواره که مسئولین بودند با چشیدن طعم غذاها و تزیین انها چندین غذای محلی را انتخاب نموده که به ترتیب الویت به نفرات اول تا سوم وهمچنین کلیه شر کت کنندگان هدایایی به همراه لوح یاد بود اهداء شد. ضمنا"هدایای این برنامه توسط امور بانوان و موسسه فرهنگی پخش کتاب راونیزتهیه شده بود.

گویند مرا چو زاد مادر ، پستان به دهن گرفتن آموخت
شبها بر گاهواره من ، بیدار نشست و خفتن آموخت
دستم بگرفت و پا به پا برد ، تا شیوه راه رفتن آموخت
یک حرف و دو حرف بر زبانم ، الفاظ نهاد و گفتن آموخت
لبخند نهاد بر لب من ، بر غنچه گل شکفتن آموخت
پس هستن من ز هستن اوست ، تا هستم و هست دارمش دوست

شد مکتب عمر و زندگی طی ، مائیم کنون به ثلث آخر
بگذشت زمان و ما ندیدیم ، یک روز ز روز پیش خوشتر
آنگاه که بود در دبستان ، روز خوش و روزگار دیگر
می گفت معلمم که بنویس ، گویند مرا چو زاد مادر ، پستان به دهن گرفتن آموخت
گویند که می نمود هر شب ، تا وقت سحر نظاره من
می خواست که شوکت و بزرگی ، پیدا شود از ستاره من
می کرد به وقت بی قراری، با بوسه گرم چاره من
تا خواب به دیده ام نشیند، شبها بر گاهواره من، بیدار نشست و خفتن آموخت
او داشت نهان به سینه خود، تنها به جهان دلی که آزرد
خود راحت خویشتن فدا کرد ، در راحت من بسی جفا برد
یک شب به نوازشم در آغوش ، تا شهر غریب قصه ها برد
یک روز به راه زندگانی، دستم بگرفت و پا به پا برد، تا شیوه راه رفتن آموخت
در خلوت شام تیره من، او بود و فروغ آشیانم
می داد ز شیر و شیره جان ، قوت من و قوت روانم
می ریخت سرشک غم ز دیده ، چون آب بر آتش روانم
تا باز کنم حکایت دل ، یک حرف و دو حرف بر زبانم ، الفاظ نهاد و گفتن آموخت
در پهنه آسمان هستی ، او بود یگانه کوکب من
لالایی و شور و نغمه هایش ، بودند حکایت شب من
آغوش محبتش بنا کرد ، در عالم عشق مکتب من
با مهر و نوازش و تبسم ، لبخند نهاد بر لب من ، بر غنچه گل شکفتن آموخت

این عکس ظریف روی دیوار، تصویر شباب و مستی اوست
وان چوب قشنگ گاهواره ، امروز عصای دستی اوست
از خویش به دیگران رسیدن ، کاری ز خداپرستی اوست
شد پیر و مرا نمود برنا ، پس هستی من ز هستی اوست،

از تو نوشتن، قلمی توانا و هنری بیتا را طلب می کند که مرا توان آن نیست. تو بزرگتر از آنی که قلم شکسته چون منی یارای صعود به بارگاه آسمانی ات را داشته باشد و فخر خاکساری درگاهت و رفیع تر از آنی که بتوانم از لذت اغوایش دل بکنم مادر.
چه کنم که بیان حق شناسی سزاوارانه ات را ندارم.اندیشه قاصرم و قلم الکنم ناتوانتر از آنی است که بتواند فرشته ای چون تو را بستاید یا به ادای تکلیف چشمه ای از دریای والا مقامت را بشاید مادر.
چه کنم که توشه ای بیش از این در چنته ندارم پس سخاوتمندانه همین دلواژه های نارسم را بپذیر و همای سعادت ستایشت را بر شانه های لرزانم بنشان مادر.
گفتن از کسی که مدار روح اتگیزترین گل واژه ها در زیبا ترین نوشته ها ،شعرها،قصه ها، سرودها و سخن وری و همه هنرهای عالم بر محور خورشید است چه سخت می باید.
به راستی چگونه می توان از عالم آدم سخن گفت اما از سمبل همه ی زیبای هایش یعنی تو روی برتافت مادر.
چگونه بدون الهه هستی بخش وجود تو باید دل باخت و دلدار بود، ائین مهروزی آموخت و رسم پاکبازی فرا گرفت؟ گونه رفیق توفیق شد و صبوری پیشه کرد و ارج شرف را میزان زد؟ زنگار روح و جسم را شست و راز روح پرنیانی آدمی را بر شاخسار گلستان خلقت دریافت؟
تنها نه به خاطر بهشتی که به زیر پای توست. نه به خاطر نسلی که زاده ی توست. نه به خاطر لالایی های دلنوازت. نه به خاطر سرشت مهرآگینی و عشق ورزیت. نه به خاطر قلب پاکبازت و زیبایی نازکی خیالت و یا تردی روح دلنوازت. نه به خاطر خونواره ی چشمان اشکبارت. نه به خاطر … تو را می ستایم، بلکه مغرورانه منتت را می کشم. دوسستت دارم و بر تو می بالم مادر.
می خواهم بدانی که بهار آرزوهایم به کرم میزبانی کریم تو گل افشانی می شود و رزق و روزی ام از برکت دعای خلوت تو رونق می گیرد و خزان رویاهایم تنها به جفای غفلت از تو فرا می رسد مادر.
کاش می توانستم به خون خود قطره قطره بگریم تا سرسپردگی هم را به خود باور کنی و سبزی همه عمرم را فدای یک تار موی سپیدت کنم مادر.
کاش نقاب سینه ام را می شکافتی و به قلبم که از خون دل توست، می رسیدی و در واقعیت کوچک من ، حقیقت بزرگ خود را می یافتی مادر.
کاش عمود کمرم می شکست تا عصای کج شمشاد قامت خمیده ات باشم مادر.
و ای کاش……………………